Op de weg terug van de Noordkaap dag 77.

John

Vanmorgen om half zes al wakker. Zullen de zenuwen wel zijn voor het thuiskomen. Nog een uurtje blijven liggen en proberen te slapen. Dan wordt het toch tijd om op te staan, wassen, scheren en aankleden. Inpakken is voor het grootste deel al gedaan.

Silke, Sven en ik gaan dan naar Neustad in Holstein om te ontbijten. Daarna gaan Sven en ik de lange reis naar huis aan. Silke gaat haar weg na ons afscheid. Onderweg rijden we redelijk vlot door en zien vooral files de andere kant op. Maar 40 km voor Osnabrück ontkomen ook wij niet aan de file. Weg op breking van maar liefst 30 km. Na 12 km vinden wij toch nog een restaurant en houden even pauze. Dan gaat het weer verder met aansluiten in de file van 18 km. Gelukkig rijdt het toch, met lagere snelheid, redelijk door. Eindelijk rijden we dan de grensovergang over en rijd ik sinds lange tijd weer over de Nederlandse wegen.

Vlak voor huis stap ik weer op de fiets want zo wil ik de tocht graag eindigen. Een klein comité van ontvangst staat mij op te wachten en het weerzien met Marianne is best emotioneel. Pippi krijg ik nu voor het eerst echt te zien en wat een leuk ondeugend hondje is ze. Links en rechts knuffels ontvangen en uitdelen als begroeting en ik ben niet de enige die het niet droog houdt. We zitten met zijn allen op de oprit voor de garage en praten kort na. Iedereen wil ons de rust geven die we nodig hebben en dat proberen we te doen.

Toch zijn er nog laatkomers die even gedag willen zeggen en dat was goed. Later dan gepland kruipen wij ons bed in, om te genieten van onze rust. De lange tocht is nu voorbij en mijn lieve schat en ik gaan nu genieten van elkaar en de rust. Herinneringen ophalen en foto's bekijken om alles nog eens te bespreken. 

Dank aan iedereen die ons gevolgd heeft en onderweg voor de nodige steun hebben gezorgd. Ik heb daar niet altijd op gereageerd, maar wel gewaardeerd. 
Wie weet wanneer we elkaar ontmoeten en spreken. Tijd is er nu altijd. 
Heel erg bedankt, 
Marianne en John.